กลับสู่กาพย์กลอนอีกแล้ว ^^'

อันนี้สืบเนื่องจากต้องการให้กำลังใจตัวเอง ในตอนที่ท้อแท้สุดๆ (อย่าถามเลยว่าทำไม)

ก็เลยแต่งไปเรื่อยเปื่อยอย่างนี้เองครับ

ตะวัน

ตะวันรุ่งลอยเด่นเห็นฟ้าใส ฉันเหม่อไปในฟ้าหลับตาฝัน
แสนคำนึงถึงฝันเมื่อวานวัน ความทรงจำที่ผ่านผันพลันกลับมา
ลืมตาขึ้นเห็นนกบินผกไป ช่างสดชื่นแจ่มใสเป็นนักหนา
ถลาร่อนผ่านเงาหมู่เมฆา สุขอุราเห็นนกผกโผบิน
เก็บเอาความทรงจำในวันเก่า จับใส่เจ้าวิหคที่ผกผิน
ทิ้งอดีตห่างไกลไม่ยลยิน คืนสู่ถิ่นสกุณาถลาไป
ปล่อยเวลาที่ผ่านมาจนวันนี้ รอชีวีในวันพรุ่งรุ่งสดใส
มาพะวงกับอดีตเพื่อสิ่งใด ลืมมันไปเก็บไว้แต่สิ่งดี

ตะวันบ่ายฉายแสงแรงเหนือเมฆ ร้อนแรงเฉกเช่นนรกแห่งภูติผี
ผลาญเผาแผดผ่านอเวจี ทั่วอินทรีย์มีแต่จะยับลง
ดั่งจะทำอะไรที่ใจหวัง แต่จวนพังทั้งกายจะใกล้หลง
อุปสรรคมากล้วนชวนให้ปลง แต่ยังคงฟันฝ่าปัญหาเวร

พายุบ้าถาโถมโหมกระหน่ำ ดั่งจะย้ำซ้ำชีพแลบีบเค้น
แหลกฤดีบีฑาฆ่ามิเว้น ธุลีเดนจะไม่เหลือแม้เพียงเงา
พายุซาฟ้าใสใจกระจ่าง ดั่งฟ้าสางส่องใจให้หายเศร้า
ถึงหนทางแฉะบ้างก็บางเบา เหลือเพียงเงาเมฆาในฟ้าไกล
สกุณาถลาร่อนก่อนกลับรัง ยังมีหวังชีวีมิไปไหน
ส่งสำเนียงจำเรียงร้องกำลังใจ วังเวงไซร้ไล่ทุกข์ออกจากตน

ตะวันคล้อยลอยต่ำทำหลากสี แสงแสดมีเฉดแดงแฝงเวหน
ตะวันกลับลับฟ้าลับตาคน ในบัดดลพ้นไปให้มืดมิด
หลับเถิดหลับเสียเพลียมากแล้ว ฝันเพริดแพร้วให้ลืมทุกข์ที่ทนผิด
รุ่งสางพบทางใหม่ในชีวิต สู้อีกนิดจะพบทางสว่างใจ

ตะวันรุ่งลอยเด่นเห็นฟ้าฝัน ดั่งเทวัญนั้นสอนให้สู้ไว้
ตะวันรุ่ง ลับ รุ่ง อยู่เรื่อยไป ส่องแสงใสในวันใหม่ไม่สิ้นเอย

A_Hawkins